Πράξη αντίστασης με “4.33” σιωπής

Την Παρασκευή το βράδυ είχαμε μία (ούτως ή άλλως) εξαιρετική συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης. Η ΚΟΘ υπό τη διεύθυνση του Αλεξάνδρου Μυράτ, έπαιξε μελωδίες που η Ελένη Καραΐνδρου συνέθεσε για ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου στα 28 χρόνια της συνεργασίας τους. Και τραγουδούσε η Δήμητρα Γαλάνη.

Το μαγικό της υποθέσεως όμως έγινε στην αρχή, όταν ο Αλεξάνδρος Μυράτ βρέθηκε να διευθύνει μια... σιωπηλή ορχήστρα. «Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος αγαπούσε τη σιωπή, όπως και την ένταση της μουσικής της Ελένης Καραΐνδρου» είπε ο Μυράτ μετά το τέλος της σύνθεσης, εξηγώντας ότι ήταν το περίφημο σιωπηλό κομμάτι «4:33» του John Cage.

Και μετά ήρθε η τέλεια πράξη αντίστασης, μία διαμαρτυρία απέναντι σε όλους αυτούς που μας κυβερνούν, καταδικάζοντάς μας με τις αποφάσεις τους σε έναν... αργό θάνατο. «Οι εργαζόμενοι στην Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης τιμούμε τον μεγάλο απόντα και σας υποδεχόμαστε με τον ήχο της σιωπής», ανέφερε ο πρόεδρος του Συλλόγου Μονίμων Υπαλλήλων ΚΟΘ, Χαράλαμπος Χειμαριός. «Όχι με τον ήχο της αμήχανης και παθητικής σιωπής, αλλά της γεμάτης ένταση, που δονείται, φωνάζει, για αυτούς που έχουν μέσα τους θλίψη, οργή, οδύνη, αγανάκτηση και αγωνίζονται απέναντι σε μια ζοφερή πραγματικότητα για την οποία άλλοι αποφάσισαν και μας καταδίκασαν. Με δολοφονικούς νόμους εξαπέλυσαν ένα πογκρόμ κατά του μέσου ανθρώπου, τον οποίο οδηγούν στη φτώχεια, την εξαθλίωση, την ανυποληψία, κατέλυσαν κάθε μορφή κοινωνικού κράτους». Και χωρίς φόβο συνέχισε με ακόμα πιο καυστικό λόγο: «Η σιωπή του καναπέ δίνει χώρο και χρόνο σε ανάξιες πολιτικές και συνδικαλιστικές ηγεσίες, αλλά και σε ακραίους».

Τα τελευταία του λόγια αφορούσαν τη Χρυσή Αυγή και ειδικότερα, ένα από τα πιο πρόσφατα και βίαια περιστατικά ρατσιστικής βίας, κατά του Αιγύπτιου Ουαλίντ Μοχάμετ Τάλεπ που βασανίστηκε από τον Έλληνα φούρναρη στη Σαλαμίνα.
«Έχουμε στο νου μας και την ένοχη σιωπή του βολέματος, για πράγματα που βλέπαμε και δεν αντιδράσαμε, και το αντίτιμο που πήραμε ήταν ίσως ένα διακοποδάνειο. Τώρα που το καράβι άρχισε να βουλιάζει, είναι καιρός να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και απέναντι στον εαυτό μας. Να σιωπήσουμε δύο τρία δευτερόλεπτα μέσα στην πολύβουη καθημερινότητά μας και να ακούσουμε για τον άστεγο, τον μετανάστη, τον τοξικομανή. Οι μουσικοί είμαστε εδώ, πομποί και δέκτες του κοινωνικού γίγνεσθαι. Μέσα από τις συναυλίες της ΚΟΘ τραβάμε τη δική μας ευθεία, αντιστεκόμαστε με όπλο μας τη μουσική, χέρι χέρι, με αλληλεγγύη. Αυτή είναι η μόνη λύση. Ξεκινάμε το μεγάλο ταξίδι. Το πού θα μας βγάλει, στην Ιθάκη ή στα Κύθηρα, στο δρόμο θα το μάθουμε. Ξέρουμε όμως ότι την αξιοπρέπειά μας δεν θα αφήσουμε κανέναν να την ακουμπήσει».

Γράφει ο Δημήτρης Κανελλόπουλος – e-tetradio.gr