Όμως η επιστήμη δεν εξαπατάται με πολιτικά προσχήματα. Με το αρσενικό στο κοίτασμα να αγγίζει το 10%, η μέθοδος αυτή ήταν εξαρχής τεχνικά αδύνατη, αφού το παγκόσμιο όριο ασφαλείας της δεν ξεπερνά το 0,5%.
Αντί η παταγώδης αυτή αποτυχία να οδηγήσει στην άμεση καταγγελία και ακύρωση της σύμβασης λόγω αθέτησης του πυρήνα της συμφωνίας, συνέβη το εξής εξωφρενικό:Με τη νέα σύμβαση της κυβέρνησης Μητσοτάκη το 2021, οι όροι του παιχνιδιού άλλαξαν αναδρομικά για χάρη των Καναδών. Η υποχρέωση για παραγωγή τελικού προϊόντος (χρυσού) στην Ελλάδα διαγράφηκε και η χώρα υποβιβάστηκε επίσημα σε έναν περιβαλλοντικό σκουπιδότοπο που εξορύσσει και στέλνει ανεπεξέργαστα συμπυκνώματα στην Κίνα.
Η εταιρεία κράτησε τα κέρδη και το μέταλλο, η Κίνα την κατεργασία, η κυβέρνηση τις "επενδυτικές επιτυχίες" και η Χαλκιδική την καταστροφή.
Η Ελλάδα περιορίζεται σε πενιχρά μεταλλευτικά τέλη για την εξόρυξη "πρώτης ύλης" ενώ
άμεσα και τεράστια είναι τα οικονομικά οφέλη για την εταιρεία. Η κοινωνία μετρά μία σειρά από σοβαρές συνέπειες, όπως η αποστράγγιση του υδροφόρου ορίζοντα, η διάχυση βαρέων μετάλλων στα τοπικά ρέματα, οι χαβούζες επικίνδυνων αποβλήτων με τεράστιο κίνδυνο διαρροής και η μεταφορά σκόνης με ίνες αμιάντου.
Παρότι μετά τις αποκαλύψεις του ΙΓΜΕ για ύπαρξη ινών αμιάντου, η εταιρεία υποχρεώθηκε να εφαρμόζει ειδικά πρωτόκολλα διαβροχής, να καταβρεχει δηλαδή, για να συγκρατείται η σκόνη, καθώς και συνεχή παρακολούθηση της ποιότητας του αέρα, σε μια ανοιχτή εξόρυξη τέτοιας κλίμακας με καθημερινές ανατινάξεις είναι πρακτικά αδύνατο να ελεγχθεί πλήρως η διασπορά των ινών αμιάντου στην ατμόσφαιρα. Αν αυτές οι ίνες εισπνευστούν από τους εργαζόμενους στα μεταλλεία ή μεταφερθούν από τον άνεμο στα γύρω χωριά (Μεγάλη Παναγία, Ιερισσός και αλλού), ή και πιο μακριά, καρφώνονται στους πνεύμονες και δεν αποβάλλονται ποτέ.
Στέλιος Νικητόπουλος