Η κτηνωδία έγινε mainstream και αποδεκτή

Ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω πώς αυτό δεν τελείωσε ΤΟΝ ΤΡΑΜΠ από την πρώτη στιγμή – στις 24 Νοεμβρίου 2015, στην προεκλογική του συγκέντρωση του Myrtle Beach.
Ένας χυδαίος, θρασύδειλος κλόουν που στέκεται μπροστά σε χιλιάδες και κοροϊδεύει δημοσιογράφο με αναπηρία – μιμούμενος τις κινήσεις του σαν καρικατούρα – και μετά από αυτό ο κόσμος τον ψήφισε και τον έκανε πρόεδρο;
Αηδία και ντροπή. Η κτηνωδία έγινε mainstream, και η Αμερική και ολόκληρος ο πλανήτης το αποδέχτηκε χωρίς δεύτερη σκέψη.
Ψάξτε να βρείτε τους λόγους που η βια, ο ρατσισμός, η απανθρωπιά και το bullying θριαμβέβουν. Κοιτάξτε τους περισσότερους πολιτικούς μας. Δίνουν το παράδειγμα.
Φβ Zoe Faltseta

Τι χρωστάμε στη Σοβιετική Ένωση;

της Ελένης Τζάνου 

Καθώς πλησιάζουν τα εκατοντάχρονα της Οχτωβριανής επανάστασης (που έγινε βέβαια στις 25 Οκτωβρίου αλλά με το παλιό ημερολόγιο) αναδημοσιεύω σήμερα από το Φέισμπουκ ένα άρθρο της φίλης Ελένης Τζάνου, που εξετάζει τι χρωστάμε στη Σοβιετική Ένωση.

Το αναδημοσιεύω χωρίς να προσθέσω κάτι, μόνο αλλάζω τον τίτλο -ο αρχικός τίτλος ήταν μοντυπυθωνικός: What have the Soviets ever done for us, που θα καταλάβατε σε τι παραπέμπει.

Με τη θέση του άρθρου γενικά συμφωνώ -πράγματι, πολλά από αυτά που εκτιμάμε στη Δυτική Ευρώπη τα χρωστάμε στην ΕΣΣΔ. (Δείτε κι ένα παλιότερο κουίζ του ιστολογίου για το σοσιαλιστικό πρόγραμμα που είχε το 1947 το γερμανικό χριστιανοδημοκρατικό κόμμα)

1917-2017:
WHAT HAVE THE SOVIETS EVER DONE FOR US?

Η πίστη στη δύναμη και τη σοφία των αγορών είναι ένα παραμύθι σαν κι αυτά που πουλάνε οι παπάδες οταν τσεπώνουν τα εκατομμύρια απο αγίες παντόφλες κι οδοντόβουρτσες. Σήμερα μπορούμε ως χρυσόψαρα να το χάβουμε με μεγάλη ευκολία, αλλά την περίοδο μετά το κραχ του 1929, ήταν αδύνατον να πουληθούν τετοια φούμαρα όταν ακριβώς δίπλα στην Σύνθλιψη του Μεσοπολέμου υπήρχε μια ΕΣΣΔ εντελώς απρόσβλητη: η ανεργία στις αρχές της δεκαετίας του ’30 στην «Δύση» (αδόκιμος όρος, τον βαζω για οικονομία) κυμαινόταν απο 22% εως 44% (το τελευταίο νουμερο αφορά στη Γερμανια όπου οι άνεργοι μάλιστα βαφτίζονταν «φυγοπονοι αντικοινωνικοί») και στις ΗΠΑ σχεδόν τα μισά στεγαστικά δάνεια δεν εξυπηρετουνταν.

Ταυτόχρονα, οι Εργατικοί και τα συνδικάτα στη Βρετανία, παραμένοντας πιστά στην ορθοδοξία των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών και της αντιπληθωριστικής πολιτικής, έχασαν τα μισά τους μέλη απο το 1920 και μετά, καθώς οι εργαζόμενοι δεν είχαν κανένα λόγο να συμμετέχουν σε μια συλλογικότητα η οποία σαμποτάρει τα συμφέροντά τους. 

Την ίδια περίοδο στην ΕΣΣΔ η λέξη «ανεργία» ήταν άγνωστη και η βιομηχανική παραγωγή τριπλασιάστηκε (απο το 5% της παγκόσμιας παραγωγής μεταποίησης το 1929 εκτοξεύθηκε στο 18% το 1938). Το εργατικό δυναμικό στις πόλεις διπλασιάστηκε απο το 1927 εως το 1932 και σχεδόν τετραπλασιαστηκε ως το 1939.

Ετσι, με τη λήξη του Β’ΠΠ και την ανάσα του Στάλιν στο σβέρκο πολλών (ένας Κόκκινος Στρατός θα μπορούσε να δώσει μια οριστική λύση στη διαχείρηση των μέσων παραγωγής), τα καπιταλιστικά έθνη αναγκάστηκαν να εξαφανισουν απο τον δημόσιο διάλογο τη λέξη «καπιταλισμός» και να πάρουν απο τους μπολσεβίκους την ιδέα του κεντρικού σχεδιασμού και ελέγχου. 

Της έβαλαν κάμποσο νερό, προσθεσαν τριγωνική ρύθμιση εργασιακών σχέσεων (κράτος-συνδικάτα-εργοδότες) και δούλεψε – τουλάχιστον για την συντριπτική πλειοψηφία, που ήταν και το ζητούμενο.

Οι επιχειρηματίες, παρά την βαριά φορολογία στα ανώτατα εισοδηματικά κλιμάκια ωστε να αμβλυνθούν οι ανισότητες (ενδεικτικά: 91% στις ΗΠΑ έως το 1964, 70% έως το 1981, 90% στη Βρετανία τις δεκαετίες 1950-60 και 83% το 1974, κάτι που αφορούσε 750.000 ανθρώπους), ωφελήθηκαν απο τη δημόσια διαχείρiση της ζήτησης και τις πολιτικές πλήρους απασχόλησης και μπόρεσαν να επενδύσουν με μεγαλύτερη εμπιστοσύνη, γνωρίζοντας ότι το κράτος συγκρατουσε τους οικονομικούς κύκλους και απάλυνε τις διακυμάνσεις του εμπορίου που είχαν ταλαιπωρήσει τις οικονομίες του Μεσοπολέμου. 

Η δημόσια διαχείριση, η κοινωνική αλληλεγγύη και η θεσμική συνεργασία εγγυήθηκαν ένα απο τα πιο εντυπωσιακά επιτεύγματα της ευρωπαϊκής κι αμερικανικής ιστορίας: μειώθηκαν σημαντικά οι ανισότητες και οι ασθένειες, ανέβηκε ο προσδόκιμος χρόνος ζωής, το βιοτικό επίπεδο και το επίπεδο μορφωσης. Η τεράστια υλική πρόοδος μπήκε στην υπηρεσία της ανθρωπότητας και η χρηματιστική ορθοδοξία στο χρονοντούλαπο στης ιστορίας (των ανθρώπων, όχι των χρυσόψαρων λέμε).

Ενδεικτικά: στην δεκαετία του ’60 η ανεργία στην Ευρώπη ήταν κατα μ.ο. στο 1.5% και ΟΛΕΣ οι περιπτώσεις μεγάλης οικονομικής επιτυχίας αποτέλεσαν περιπτώσεις εκβιομηχάνισης με κρατική υποστήριξη, επίβλεψη, σχεδιασμο και management. Αυτή η κεϋνσιανού τύπου οικονομική μεγέθυνση σε καπιταλιστική οικονομία βασίστηκε στη μαζική κατανάλωση ενός πλήρως απασχολουμενου εργατικού δυναμικού (καταναλωτής και εργαζόμενος ειναι το ίδιο και αυτό πρόσωπο) που απολαμβάνει όλο και καλύτερες αμοιβές και προστασία.

Στις 16 βιομηχανικά πιο προηγμένες χώρες, ο ρυθμός των επενδύσεων τριπλασιάστηκε σε σχέση με την περίοδο της «ελευθερης αγοράς» (1870-1913). Με όρους ατομικής ευημερίας, ο ντε Γκώλ π.χ. ανήλθε στην εξουσία σε μία Γαλλία του ενός (1) εκατομμυρίου τηλεοράσεων και αποχώρησε όταν υπήρχαν δέκα (10). Και όχι, δεν ήταν το σχέδιο Μάρσαλ: το μεγαλύτερο μέρος των ευρωπαϊκών επενδύσεων προήλθε απο εγχώριες διεργασίες, ενώ οι ρυθμοί ανάπτυξης των δυτικοευρωπαϊκών χωρών παρέμειναν χαμηλότεροι των ανατολικοευρωπαϊκών που δεν απολάμβαναν ανάλογη βοήθεια.

Τι χρωστάμε στην ΕΣΣΔ τελικά; Την ανάδειξη της πολιτικής ως κυρίαρχη δύναμη: η πλήρης απασχόληση, το κράτος πρόνοιας, οι μισθοί αξιοπρεπούς διαβίωσης, ο ελεύθερος χρόνος, η μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων, η κοινωνική ασφάλιση υπήρξαν πολιτική δέσμευση και μέριμνα κάποιας κεντρικής αρχής. Δεν περίμενε κανείς καμία «αγορά» για να ανοικοδομήσει τις κατεστραμμένες απο τον πόλεμο χώρες, πόσο μάλλον να ικανοποιήσει τα παραπάνω γιατι απλούστατα μέριμνα της «αγοράς» δεν είναι η ευημερία κανενός πολίτη πλην ημετερων μετόχων και λοιπών τζογαδόρων, ραντιέρηδων κι ερπετών. Η πίεση που άσκησε η Οκτωβριανή Επανάσταση γέννησε εκείνα τα εμπειρικά κι επιστημονικά δεδομένα στην οικονομία που μας επιτρέπουν σήμερα να κράξουμε ως τσαρλατάνο όποιον παπα-κλεομένη ψέλνει τα γκόσπελ της «προσέλκυσης επενδύσεων για τη μείωση της ανεργίας και το μεγάλωμα της πίτας».

Υ.Γ. Η φωτογραφία ειναι απο τον υπόγειο σταθμό του Gants Hill στο Λονδίνο που χτιστηκε το 1937 και αποτυπώνει – σύμφωνα με τον Mazower – την «μυστηριακή έλξη της Σοβιετικής Ένωσης» εκείνη την εποχή. Η διαφορά αυτής της μεγαλοπρεπούς κεντρικής αίθουσας απο τους υπόλοιπους σταθμούς της πόλης ειναι χαρακτηριστική. Σχεδιάστηκε απο τον αρχιτέκτονα Charles Holden ως φόρος τιμής στο μετρό της Μόσχας στο οποίο είχε εργαστεί ως σύμβουλος.

https://sarantakos.wordpress.com/

 

 

 

"Ελληνική Δεξιά. 85 χρόνια επιτυχίες…"

Ο γίγαντας Καιρίδης, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ και καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο, εξήγησε εχθές στην Βουλή ότι καλό είναι το Διεθνές Δίκαιο, αλλά το εθνικό συμφέρον επιτάσσει να λέμε αυτά που θέλουν να ακούσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Και ότι στην τελική, ό,τι παπάρα και να πούμε για το Διεθνές Δίκαιο, δεν έχει και κάποια σημασία…
Απολαύστε υπεύθυνα.
Bonus Tip: Το σημείο που ο καθηγητής λέει «Εδώ δεν είναι Πάντειο να λέμε ό,τι μ@λ@κία μας κατεβαίνει στο κεφάλι..». Respect.
Πάμε:
«…Με ποιους είμαστε, λοιπόν; Με ποιους είναι η Ελλάδα και ποιον υπηρετεί η εξωτερική μας πολιτική; Η απάντηση είναι πάρα πολύ απλή. Να την πούμε ξεκάθαρα, κρυστάλλινα: Με το εθνικό συμφέρον!
»Το οποίο προφανώς ταυτίζεται με το Διεθνές Δίκαιο.. Αλλά το Διεθνές Δίκαιο δεν αρκεί. Σε αυτόν εδώ τον κόσμο μακάρι να αρκούσε το Δίκαιο!
»Είμαστε με το εθνικό συμφέρον και το εθνικό συμφέρον επιτάσσει πολύ συγκεκριμένα πράγματα. Βλέπετε ότι όλοι οι Ευρωπαίοι ηγέτες είναι προσεκτικοί στις διατυπώσεις τους. Η Ε λ λ ά δ α δ ε ν θ α α υ τ ο κ τ ο ν ή σ ε ι.
»Αφήστε που από ένα σημείο και μετά μ η ν θ ε ω ρ ε ί τ ε ό τ ι ε π ε ι δ ή τ α λ έ τ ε, σ α ς α κ ο ύ ν ή μ α ς α κ ο ύ ν ή ε π η ρ ε ά ζ ο υ μ ε. Μην έχετε αυτήν την ψευδαίσθηση.
»Η Ελλάδα είναι χώρα ευρωπαϊκή. Όμως, όσο η Ευρώπη δεν είναι ισχυρή στρατιωτικά οφείλουμε να έχουμε την καλύτερη δυνατή σχέση με τη χώρα που παίζει τον πιο σημαντικό ρόλο στη Μεσόγειο και είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες.
»Για λόγους που έχουν να κάνουν και με τον απόδημο ελληνισμό και με την προϊστορία και με τις αξίες, αλλά και με το κοινό συμφέρον, οφείλει η Ελληνική Κυβέρνηση αυτήν τη σχέση να τη διαφυλάξει κατά το δυνατόν.
»Άρα, δουλεύουμε για την Ευρώπη και ταυτόχρονα δεν τρέφουμε αυταπάτες. Καλλιεργούμε και εμβαθύνουμε τη σχέση μας με τις Ηνωμένες Πολιτείες με έναν τρόπο που είναι κατανοητός και στις σημερινές Ηνωμένες Πολιτείες.
»Π ρ ο σ α ρ μ ο σ μ έ ν η η ρ η τ ο ρ ι κ ή. Διότι, κακά τα ψέματα, στη σημερινή Ουάσιγκτον η ε π ί κ λ η σ η τ ο υ δ ι ε θ ν ο ύ ς δ ι κ α ί ο υ κ α ι τ ω ν δ ι ε θ ν ώ ν α ρ χ ώ ν δ ε ν σ ε π ά ε ι π ο λ ύ μ α κ ρ ι ά. Αυτή είναι η ρεαλιστική ανάλυση της πραγματικότητας.
»Άλλου τύπου επιχειρήματα - όπως είναι οι ενεργειακές συνεργασίες, όπως είναι το LNG, όπως είναι οι ενεργειακοί διάδρομοι, όπως είναι η ελληνική ναυτιλία - μπορεί και φέρνει η Ελλάδα, στο πλαίσιο αυτό, στο τραπέζι προς εξυπηρέτηση του εθνικού συμφέροντος.
»Είναι εύκολα τα λόγια. Α λ λ ά, ε δ ώ δ ε ν ε ί μ α σ τ ε σ τ η ν α ί θ ο υ σ α δ ι δ α σ κ α λ ί α ς τ ο υ Π α ν τ ε ί ο υ ν α κ ά ν ο υ μ ε ε ύ κ ο λ ε ς δ ι α λ έ ξ ε ι ς. Εδώ έχουμε ευθύνη απέναντι στον ελληνικό λαό να υπηρετήσουμε και να εξυπηρετήσουμε το εθνικό του συμφέρον. Αν αυτή την απλή αλήθεια δυσκολεύεστε να την καταλάβετε…
»Εγώ κάνω αναλύσεις. Ο Πρωθυπουργός όμως της χώρας δεν έχει αυτές τις ευκολίες και αυτές τις ελευθερίες. Έ χ ε ι π ά ν ω α π ό ό λ α ν α σ κ ε φ θ ε ί τ ι ε ξ υ π η ρ ε τ ε ί τ ο ε θ ν ι κ ό σ υ μ φ έ ρ ο ν μέσα σε αυτόν τον πολύ δύσκολο κόσμο στον οποίο δυστυχώς ζούμε..»
Ελληνική Δεξιά. 85 χρόνια επιτυχίες…

Via Αγγελος Τσέκερης

Ακροδεξιάς έμπνευσης φρασεολογία από Γεωργιάδη: «Ανταρσία κατά του κράτους» τα μπλόκα

Σαφής είναι το τελευταίο διάστημα η κλιμάκωση της ακροδεξιάς ρητορικής εκ μέρους του υπουργού Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη, στο πλαίσιο μάλιστα σκιαγράφησης ενός προφίλ πολιτικού με διακριτικές αλλά παρούσες, ηγετικές φιλοδοξίες. Τώρα εξαπέλυσε απειλές κατά των αγωνιζόμενων αγροτών κατηγορώντας τους ότι προχωρούν σε «ανταρσία κατά του κράτους».
«Το να κόβουν την Ελλάδα στα δύο χρησιμοποιώντας τη δύναμη των τρακτέρ τους, δεν είναι πλέον μια διαμαρτυρία. Ξεπερνάει κατά πολύ τα όρια της συνταγματικά κατοχυρωμένης έκφρασης της διαμαρτυρίας. Είναι μια κανονική ανταρσία κατά του κράτους. Είναι μια κατάφωρη παραβίαση του νόμου» είπε στο ΕΡΤnews Radio 105,8.

Σκέψεις για το χρέος του δασκάλου/καθηγητή ... (με αφορμή τη δολοφονία Τεμπονέρα)

Κάτι για τον δάσκαλο Τεμπονέρα 35 χρόνια μετά
Ανοίγουν τα σχολεία σήμερα, 8 Ιανουαρίου. Σκαλώνει η μνήμη στη σκοτεινή επέτειο της δολοφονίας Τεμπονέρα. Με το πέρασμα του χρόνου φοβάμαι πως έχει σβηστεί το πλαίσιο, έχει χαθεί από τη μνήμη η συνθήκη. Εννοώ την εκπαιδευτική συνθήκη.

Οι κάπως παλιότεροι μπορούμε να ανακαλέσουμε την πολιτική συνθήκη τον Ιανουάριο του 1991. Θυμόμαστε δηλαδή την πολιτική διάσταση της δολοφονίας Τεμπονέρα.

Θυμόμαστε τη διπλή επίθεση στην εκπαιδευτική κοινότητα με τον νόμο Κοντογιαννόπουλου: από τη μια ακραία συντηρητική (έπαρση σημαίας και διατάξεις για τη διαγωγή μαθητών εκτός σχολείου) και από την άλλη νεοφιλελεύθερη (κατάργηση δωρεάν συγγραμμάτων, περικοπές δαπανών κλπ).
Ακολουθεί το κίνημα των μαθητικών καταλήψεων και η αντεπίθεση της κυβέρνησης με κεντρική γραμμή τη βία για να σπάσει το κίνημα.

35 χρόνια μετά ...Ο Νίκος Τεμπονέρας ΖΕΙ... όσο υπάρχουν άνθρωποι που δεν σκύβουν το κεφάλι !

35 χρόνια πριν. 8 Γενάρη 1991, γύρω στις 11:30 το βράδυ στην Πάτρα.
Στο προαύλιο του 3ου Λυκείου της πόλης ακούγονται κραυγές, σειρήνες, πανικός. Αίματα στο τσιμέντο. Ένας καθηγητής μαθηματικών κείτεται στο έδαφος με πολτοποιημένο κρανίο, μετά από επίθεση με σιδερολοστό. Καθηγητές και μαθητές φωνάζουν «Απόψε σκότωσαν τον Τεμπονέρα».

Από τον Οκτώβρη του 1990, μαθητές, φοιτητές και εκπαιδευτικοί βρίσκονται σε ανοιχτή σύγκρουση με την κυβέρνηση Μητσοτάκη, εξαιτίας ενός βαθιά αντιδραστικού νομοσχεδίου. Ο νόμος του Βασίλη Κοντογιαννόπουλου (που αργότερα θα μεταπηδήσει στο ΠΑΣΟΚ του Σημίτη) επανέφερε την ποδιά, τον αυταρχικό πειθαρχικό έλεγχο της εξωσχολικής ζωής των μαθητών, την υποχρεωτική έπαρση σημαίας και τον εκκλησιασμό.

Οργή στις ΗΠΑ με την εν ψυχρώ δολοφονία 37χρονης από φασιστικά τάγματα του Τραμπ

Μία 37χρονη γυναίκα δολοφονήθηκε απρόκλητα και εν ψυχρώ στη μέση του δρόμου στη Μινεάπολη, στις ΗΠΑ, από πράκτορα των ομοσπονδιακών υπηρεσιών μετανάστευσης (ICE), την ώρα που η διοίκηση Τραμπ κάνει επιχειρήσεις επιβολής του νόμου στην περιοχή και το υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ κάνει λόγο για πράξη «αυτοάμυνας».

Ο δήμαρχος στη Μινεάπολη, Τζέικομπ Φρέι αντικρούει οργισμένος αυτήν την εκδοχή, με τον ίδιο και άλλους τοπικούς αξιωματούχους να τονίζουν πως καταδικάζουν την ενίσχυση της παρουσίας ομοσπονδιακών δυνάμεων. Η επιχείρηση «προκαλεί χάος στην πόλη μας» είπε ο δήμαρχος, ζητώντας από την ICE «να φύγει αμέσως».

Η Ελλάδα έχει ζήτημα δημοκρατίας !

Όταν μια χώρα σε συνθήκες ειρήνης και χωρίς κανένα ίχνος απειλής βομβαρδίζει μια άλλη χώρα, πολύ πιο αδύναμη κι ευάλωτη, με σκοπό να απαγάγει τον εκλεγμένο ηγέτη της
Όταν ύστερα από παραβίαση κάθε λέξης του διεθνούς δικαίου και κάθε έννοιας εθνικής κυριαρχίας τον βάζει σε μια φυλακή κάτεργο, εκεί που τελειώνουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, μαζί με την οικογένειά του
Όταν ο πρόεδρος της επιτιθέμενης χώρας αφού έχει κάνει πλακίτσα με την σοκαριστική επίθεση λέγοντας πως είδε το «σόου» από το σπίτι του, στη συνέχεια αναφέρει σε επίσημη ανακοίνωση ότι τώρα θα κάνει αυτός κουμάντο στην χώρα που βομβάρδισε για όσο γουστάρει τονίζοντας πως τα πετρέλαια της αδύναμης χώρας είναι δικά του πετρέλαια.
Κι όταν ο πρωθυπουργός της δικής μας χώρας βγάζει ανακοίνωση κατηγορώντας μόνο τον ηγέτη που έχει φυλακιστεί παράνομα και λέει πως δεν είναι ώρα για να μιλήσουμε για τη νομιμότητα αυτών των πράξεων.

Συλλογική Κουζίνα Αλεξανδρούπολης: 3.000 μερίδες φαγητού διανεμήθηκαν μέσα σε ένα χρόνο

Το 2025 έφτασε στο τέλος του και καλωσορίσαμε το 2026, γι' αυτό λοιπόν, θα κάνουμε μια σύντομη ανασκόπηση της δράσης μας ως Συλλογική Κουζίνα Αλεξανδρούπολη αυτή τη χρονιά.
Μέσα στο χρόνο, οργανώθηκαν δεκάδες συλλογικά μαγειρέματα και δόθηκαν πάνω από 3.000 μερίδες μαγειρεμένου φαγητού σε άτομα που έχουν ανάγκη. Ένας στόχος που υπήρχε από την αρχή του εγχειρήματος και έγινε πραγματικότητα είναι η καθιέρωση του Κυριακάτικου Μαγειρέματος κάθε εβδομάδα (όχι ανά δύο εβδομάδες όπως τα προηγούμενα χρόνια), κάτι που επιτεύχθη μέσα από την στήριξη και την οργάνωση της Συνέλευσης της Συλλογικής Κουζίνας Αλεξανδρούπολης.
Πέρα από τα μαγειρέματα που είναι η βασική δράση της ομάδας μας, το 2025 η Συλλογική Κουζίνα προχώρησε και σε πολλές άλλες δράσεις αλληλεγγύης, όπως συλλογή σχολικών ειδών και παιχνιδιών για παιδιά που είχαν ανάγκη, άλλα και ρούχων.

Πόσο να ντραπούμε πια...

Σε ένα από τα πλέον εμβληματικά αλλά και από τα πλέον προστατευόμενα μέρη της Ευρώπης, στο Εθνικό Πάρκο της Σαμαριάς.
Του μοναδικού φυσικού τοπίου και της παγκόσμιας φήμης , που φιλοξενεί στις άγριες πλαγιές της, ένα μεγάλο αριθμό από περήφανα ζώα και σπάνια φυτά, πήγαν και έστησαν το ψηλότερο δέντρο της Ευρώπης ύψους 45 μέτρων.
Μόνο που το δέντρο είναι ψεύτικο!
Πήγαν και έστησαν στο προστατευόμενο τοπίο, υπό τους ήχους δυνατής μουσικής ένα ψεύτικο δέντρο δηλώνοντας υπερήφανοι γιατί είναι το....μακρύτερο της Ευρώπης.
Στο Εθνικό Πάρκο της Σαμαριάς, εκεί όπου φιλοξενούνται περήφανα ζώα και σπάνια φυτά.
Ένα ψεύτικο δέντρο!
Εκεί, όπου από τα 500 έως τα 1.400 μέτρα επικρατούν τα κυπαρίσσια τα οποία στα χαμηλά αναμειγνύονται με δάση τραχείας πεύκης.