Η Περιφέρεια Α.ΜΑ.Θ, ο Δήμος Αλεξανδρούπολης, ο Δήμος Κομοτηνής, ο Δήμος Σαππών, τα εμπορικά και βιομηχανικά επιμελητήρια, το ΓΕΩΤΕΕ, το Οικονομικό Επιμελητήριο Θράκης, οι Εμπορικοί Σύλλογοι και πλήθος συλλόγων και σωματείων της τοπικής κοινωνίας έχουν πρόσφατα εκφραστεί ενάντια σε οιαδήποτε δραστηριότητα εξόρυξης χρυσού στην περιοχή της Θράκης. Η δήθεν «νέα εποχή» που προσπαθεί μετά μανίας να περάσει επικοινωνιακά η εταιρεία, δεν είναι παρά μια προσπάθεια καλλωπισμού της εξόρυξης χρυσού, για την οποία 30 χρόνια τώρα η Θράκη βροντοφωνάζει ΟΧΙ.
Η αλλαγή των λέξεων δεν αλλάζει τις χημικές ενώσεις ούτε τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις
Ο κ. Μπακούρας χρησιμοποιεί ένα νέο αφήγημα προσπαθώντας να αποτάξει τον μανδύα των χρυσωρυχείων και να φορέσει τον μανδύα της βιομηχανίας και του τεχνολογικού άλματος της επικείμενης επένδυσης. Η αντικατάσταση του όρου «χρυσωρυχείο» με τον όρο «μεταλλευτικό – μεταλλουργικό έργο» αποτελεί μια κλασική τακτική rebranding. Η αποφυγή της λέξης «χρυσός» στην περιγραφή του έργου αποδεικνύει ότι η εταιρεία αναγνωρίζει την καθολική απαξίωση της συγκεκριμένης δραστηριότητας στη συνείδηση των πολιτών της Θράκης και προσπαθεί με επικοινωνιακά τερτίπια να την αποδιώξει. Η ουσία και η πραγματικότητας δεν αλλάζει. Κάθε μονάδα εξόρυξης χρυσού εξ ορισμού είναι ένα μεταλλευτικό – μεταλλουργικό έργο. Τέτοιου είδους πρακτικές θυμίζουν τη λαϊκή παροιμία «άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς», ήτοι, παρά τις φαινομενικές αλλαγές, η ουσία παραμένει ίδια. Το αν θα ονομάσουμε το έργο «χρυσωρυχείο» ή «μεταλλουργικό συγκρότημα δεν μειώνει ούτε κατά ένα γραμμάριο την ποσότητα του κυανίου και των λοιπών τοξικών ουσιών που θα χρησιμοποιηθούν, ούτε την έκταση της δασικής γης που θα αποψιλωθεί.
Ο καλύτερος τρόπος προστασίας του περιβάλλοντος δεν αποτελεί η διαχείριση της ρύπανσης, αλλά η πρόληψη μέσω της αποτροπής επικίνδυνων δραστηριοτήτων, όπως η εξόρυξη χρυσού.
Στη συνέχεια της συνέντευξης ο κ. Μπακούρας επιχειρεί να καθησυχάσει τη τοπική κοινωνία με τέσσερά παραπλανητικά επιχειρήματα περί αειφορίας της επένδυσης.
Ο Μύθος της Ξηράς Απόθεσης: η παρουσία της εν λόγω εξορυκτικής διαδικασίας, η οποία και παρουσιάζεται ως «κορυφαία διεθνώς τεχνολογία» με την οποία η εταιρεία εξαφανίζει τις με βεβαρημένο παρελθόν στη τοπική κοινωνία λίμνες τελμάτων, είναι μια μέθοδος η οποίας εφαρμόζεται διεθνώς εδώ και δεκαετίες σε περιοχές ακραίας λειψυδρίας, όπως στην έρημο της Χιλής. Κατ’ ουσία η ξηρά απόθεση είναι απλώς μια διαφορετική μέθοδος αποθήκευσης αποβλήτων και όχι μια καθαρή μέθοδος παραγωγής. Δεν παύουν να υπάρχουν τα εκατομμύρια τόνων τοξικών αποβλήτων. Η διαφορά είναι μόνο ότι δεν θα είναι σε απόλυτα υγρή μορφή, αλλά σε ξηρότερη μορφή. Ο κίνδυνος παραμένει, αλλά λαμβάνει διαφορετικό χαρακτήρα. Το ξηρό υλικό, αν εκτεθεί σε ισχυρούς ανέμους, μετατρέπεται σε λεπτόκοκκη τοξική σκόνη με βαρέα μέταλλα, όπως είναι το αρσενικό, το αντιμόνιο και ο μόλυβδος. Η διασπορά της τοξικής σκόνης πολύ εύκολα μπορεί να εισέλθει στην τροφική αλυσίδα.
Η ψευδαίσθηση της ανακύκλωσης νερού: η μεταλλουργία χρυσού αποτελεί μια υδροβόρο δραστηριότητα. Οι ποσότητες νερού που απαιτούνται, για να αναπληρώσουν τις απώλειες στην παραγωγή από την εξάτμιση, είναι τεράστιες. Η Θράκης και δη ο Έβρος, ως περιοχές έντονης λειψυδρίας, δεν δύνανται να απωλέσουν ούτε σταγόνα από τον υφιστάμενο υδροφόρο ορίζοντα.
Η παγίδα της περιβαλλοντικής παρακολούθησης: η υπόσχεση της εταιρείας για εκατοντάδες αισθητήρες και για ένα υπερσύγχρονο σύστημα περιβαλλοντικής παρακολούθησης δεν αποτελεί πρόληψη, αλλά καταγραφή. Το να γνωρίζουμε σε πραγματικό χρόνο ότι το νερό μολύνθηκε ή ότι ο αέρας περιέχει αρσενικό δεν σώζει τη δημόσια υγεία, αλλά απλά επιβεβαιώνει την καταστροφή θυμίζοντας τη ρήση «τα όμορφα χωριά όμορφα καίγονται».
Το ανέφικτο της παράλληλης αποκατάστασης: όταν πρόκειται για εκατομμύρια τόνους εδάφους και τη βίαιη επανατοποθέτησή τους με τη δημιουργία ενός τεράστιου κρατήρα, αυτό αποτελεί μια μη αναστρέψιμη παρέμβαση και αποδεικνύει πόσο ανέφικτο είναι το επιχείρημα περί παράλληλης αποκατάστασης που χρησιμοποιεί ο κ. Γενικός Διευθυντής . Ταυτόχρονα, στο σημείο αυτό ο κ. Μπακούρας κάνει και την παραδοχή της βίαιης παρέμβασης. Αυτό που επισημαίνουμε ως Διανομαρχιακή Επιτροπή είναι ότι η φύση και η βιοποικιλότητα που αναπτύχθηκαν σε χιλιάδες χρόνια δεν μπορούν να αντικατασταθούν με καλλωπιστικές παρεμβάσεις σε νεκρό βιολογικά χώμα.
Το κύτταρο αποτελεί τη βασική δομική και λειτουργική μονάδα της ζωής και όχι αυτό που εξαντλεί τον οργανισμό
Η Κοινωνική Άδεια που επικαλείται ο κ. Μπακούρας δεν αγοράζεται με δωρεές, αλλά κερδίζεται μέσα από την εμπιστοσύνη και τη συμβατότητα του έργου με το όραμα της τοπικής κοινωνίας και των κατοίκων. Την ώρα που η εταιρεία διεκδικεί την αδειοδότηση ενός έργου, για το οποίο η τοπική κοινωνία εδώ και 30 χρόνια εκφράζεται αρνητικά, χρηματοδοτώντας δημόσιες υποδομές, δημιουργεί μια σχέση εξάρτησης με αλλότρια μέσα και όχι μια συνεργασία. Σε όρους πολιτικής επιστήμης η συγκεκριμένη πρακτική ονομάζεται «πελατειακή σχέση» και επ’ ουδενί δεν αποτελεί κοινωνική ευθύνη. Η κοινωνική προσφορά είναι ευπρόσδεκτη, όταν χαρακτηρίζεται από ανιδιοτέλεια και όχι όταν συνοδεύεται από την ανοχή σε περιβαλλοντικούς κινδύνους.
Η σύνδεση της ΕΚΕ (Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης) με την διαδικασία της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) δημιουργεί μια συστημική στρέβλωση στη διαβούλευση. Οι εκτεταμένες δωρεές και οι παραγγελίες μελετών από πανεπιστημιακά ιδρύματα κατά τη διάρκεια αξιολόγησης της ΜΠΕ πλήττουν τη διαφάνεια.
Η συνεργασία που επικαλείται ο κ. Μπακούρας με τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια της Ελλάδας έχει μετατραπεί σε μια σχέση οικονομικής εξάρτησης, καθώς η εταιρεία χρηματοδοτεί ερευνητικά προγράμματα, υποδομές και μελέτες. Μάλιστα, ψευδώς επικαλείται τη στήριξη των μεγαλύτερων πανεπιστημιακών ιδρυμάτων της χώρας. Η στήριξη αυτή γίνεται από μεμονωμένες περιπτώσεις καθηγητών, οι οποίοι χρηματοδοτούνται, για να διεξάγουν έρευνες. Το ερώτημα που εύλογα γεννάται είναι το κατά πόσο ένας ακαδημαϊκός μπορεί να γνωμοδοτήσει με πλήρη αμεροληψία για τη ΜΠΕ, όταν την ίδια στιγμή γίνεται δέκτης χορηγιών και χρηματοδοτήσεων από την ενδιαφερόμενη εταιρεία. Τα στοιχεία στη ΔΙΑΥΓΕΙΑ είναι αφοπλιστικά για τον πακτωλό χρημάτων που έχει διαθέσει η εταιρεία σε πανεπιστημιακούς όλης της χώρας.
Ο διάλογος που επικαλείται η εταιρεία είναι προσχηματικός και δεν μπορεί να γίνεται μέσω info kiosk, αλλά με ανοιχτές εκδηλώσεις και συμμετοχή της κοινωνίας. Η ΜΠΕ αποτελεί μια διαδικασία μέσω της οποίας η εταιρεία επιχειρεί να νομιμοποιήσει την καταστροφή. Ως Διανομαρχιακή Επιτροπή Ροδόπης Έβρου ενάντια στην εξόρυξη χρυσού καλούμε τους πολίτες και τους φορείς να μείνουν σε εγρήγορση. Η Θράκη δεν είναι οικόπεδο προς εκμετάλλευση, αλλά ο τόπος που ζούμε και θέλουμε να παραδώσουμε καθαρό στα παιδιά μας.
Όχι στον Χρυσό – Ναι στη ζωή και την βιώσιμη και αειφόρο ανάπτυξη
Διανομαρχιακή Επιτροπή Έβρου Ροδόπης Κατά των Χρυσωρυχείων.
Η αλλαγή των λέξεων δεν αλλάζει τις χημικές ενώσεις ούτε τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις
Ο κ. Μπακούρας χρησιμοποιεί ένα νέο αφήγημα προσπαθώντας να αποτάξει τον μανδύα των χρυσωρυχείων και να φορέσει τον μανδύα της βιομηχανίας και του τεχνολογικού άλματος της επικείμενης επένδυσης. Η αντικατάσταση του όρου «χρυσωρυχείο» με τον όρο «μεταλλευτικό – μεταλλουργικό έργο» αποτελεί μια κλασική τακτική rebranding. Η αποφυγή της λέξης «χρυσός» στην περιγραφή του έργου αποδεικνύει ότι η εταιρεία αναγνωρίζει την καθολική απαξίωση της συγκεκριμένης δραστηριότητας στη συνείδηση των πολιτών της Θράκης και προσπαθεί με επικοινωνιακά τερτίπια να την αποδιώξει. Η ουσία και η πραγματικότητας δεν αλλάζει. Κάθε μονάδα εξόρυξης χρυσού εξ ορισμού είναι ένα μεταλλευτικό – μεταλλουργικό έργο. Τέτοιου είδους πρακτικές θυμίζουν τη λαϊκή παροιμία «άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς», ήτοι, παρά τις φαινομενικές αλλαγές, η ουσία παραμένει ίδια. Το αν θα ονομάσουμε το έργο «χρυσωρυχείο» ή «μεταλλουργικό συγκρότημα δεν μειώνει ούτε κατά ένα γραμμάριο την ποσότητα του κυανίου και των λοιπών τοξικών ουσιών που θα χρησιμοποιηθούν, ούτε την έκταση της δασικής γης που θα αποψιλωθεί.
Ο καλύτερος τρόπος προστασίας του περιβάλλοντος δεν αποτελεί η διαχείριση της ρύπανσης, αλλά η πρόληψη μέσω της αποτροπής επικίνδυνων δραστηριοτήτων, όπως η εξόρυξη χρυσού.
Στη συνέχεια της συνέντευξης ο κ. Μπακούρας επιχειρεί να καθησυχάσει τη τοπική κοινωνία με τέσσερά παραπλανητικά επιχειρήματα περί αειφορίας της επένδυσης.
Ο Μύθος της Ξηράς Απόθεσης: η παρουσία της εν λόγω εξορυκτικής διαδικασίας, η οποία και παρουσιάζεται ως «κορυφαία διεθνώς τεχνολογία» με την οποία η εταιρεία εξαφανίζει τις με βεβαρημένο παρελθόν στη τοπική κοινωνία λίμνες τελμάτων, είναι μια μέθοδος η οποίας εφαρμόζεται διεθνώς εδώ και δεκαετίες σε περιοχές ακραίας λειψυδρίας, όπως στην έρημο της Χιλής. Κατ’ ουσία η ξηρά απόθεση είναι απλώς μια διαφορετική μέθοδος αποθήκευσης αποβλήτων και όχι μια καθαρή μέθοδος παραγωγής. Δεν παύουν να υπάρχουν τα εκατομμύρια τόνων τοξικών αποβλήτων. Η διαφορά είναι μόνο ότι δεν θα είναι σε απόλυτα υγρή μορφή, αλλά σε ξηρότερη μορφή. Ο κίνδυνος παραμένει, αλλά λαμβάνει διαφορετικό χαρακτήρα. Το ξηρό υλικό, αν εκτεθεί σε ισχυρούς ανέμους, μετατρέπεται σε λεπτόκοκκη τοξική σκόνη με βαρέα μέταλλα, όπως είναι το αρσενικό, το αντιμόνιο και ο μόλυβδος. Η διασπορά της τοξικής σκόνης πολύ εύκολα μπορεί να εισέλθει στην τροφική αλυσίδα.
Η ψευδαίσθηση της ανακύκλωσης νερού: η μεταλλουργία χρυσού αποτελεί μια υδροβόρο δραστηριότητα. Οι ποσότητες νερού που απαιτούνται, για να αναπληρώσουν τις απώλειες στην παραγωγή από την εξάτμιση, είναι τεράστιες. Η Θράκης και δη ο Έβρος, ως περιοχές έντονης λειψυδρίας, δεν δύνανται να απωλέσουν ούτε σταγόνα από τον υφιστάμενο υδροφόρο ορίζοντα.
Η παγίδα της περιβαλλοντικής παρακολούθησης: η υπόσχεση της εταιρείας για εκατοντάδες αισθητήρες και για ένα υπερσύγχρονο σύστημα περιβαλλοντικής παρακολούθησης δεν αποτελεί πρόληψη, αλλά καταγραφή. Το να γνωρίζουμε σε πραγματικό χρόνο ότι το νερό μολύνθηκε ή ότι ο αέρας περιέχει αρσενικό δεν σώζει τη δημόσια υγεία, αλλά απλά επιβεβαιώνει την καταστροφή θυμίζοντας τη ρήση «τα όμορφα χωριά όμορφα καίγονται».
Το ανέφικτο της παράλληλης αποκατάστασης: όταν πρόκειται για εκατομμύρια τόνους εδάφους και τη βίαιη επανατοποθέτησή τους με τη δημιουργία ενός τεράστιου κρατήρα, αυτό αποτελεί μια μη αναστρέψιμη παρέμβαση και αποδεικνύει πόσο ανέφικτο είναι το επιχείρημα περί παράλληλης αποκατάστασης που χρησιμοποιεί ο κ. Γενικός Διευθυντής . Ταυτόχρονα, στο σημείο αυτό ο κ. Μπακούρας κάνει και την παραδοχή της βίαιης παρέμβασης. Αυτό που επισημαίνουμε ως Διανομαρχιακή Επιτροπή είναι ότι η φύση και η βιοποικιλότητα που αναπτύχθηκαν σε χιλιάδες χρόνια δεν μπορούν να αντικατασταθούν με καλλωπιστικές παρεμβάσεις σε νεκρό βιολογικά χώμα.
Το κύτταρο αποτελεί τη βασική δομική και λειτουργική μονάδα της ζωής και όχι αυτό που εξαντλεί τον οργανισμό
Η Κοινωνική Άδεια που επικαλείται ο κ. Μπακούρας δεν αγοράζεται με δωρεές, αλλά κερδίζεται μέσα από την εμπιστοσύνη και τη συμβατότητα του έργου με το όραμα της τοπικής κοινωνίας και των κατοίκων. Την ώρα που η εταιρεία διεκδικεί την αδειοδότηση ενός έργου, για το οποίο η τοπική κοινωνία εδώ και 30 χρόνια εκφράζεται αρνητικά, χρηματοδοτώντας δημόσιες υποδομές, δημιουργεί μια σχέση εξάρτησης με αλλότρια μέσα και όχι μια συνεργασία. Σε όρους πολιτικής επιστήμης η συγκεκριμένη πρακτική ονομάζεται «πελατειακή σχέση» και επ’ ουδενί δεν αποτελεί κοινωνική ευθύνη. Η κοινωνική προσφορά είναι ευπρόσδεκτη, όταν χαρακτηρίζεται από ανιδιοτέλεια και όχι όταν συνοδεύεται από την ανοχή σε περιβαλλοντικούς κινδύνους.
Η σύνδεση της ΕΚΕ (Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης) με την διαδικασία της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) δημιουργεί μια συστημική στρέβλωση στη διαβούλευση. Οι εκτεταμένες δωρεές και οι παραγγελίες μελετών από πανεπιστημιακά ιδρύματα κατά τη διάρκεια αξιολόγησης της ΜΠΕ πλήττουν τη διαφάνεια.
Η συνεργασία που επικαλείται ο κ. Μπακούρας με τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια της Ελλάδας έχει μετατραπεί σε μια σχέση οικονομικής εξάρτησης, καθώς η εταιρεία χρηματοδοτεί ερευνητικά προγράμματα, υποδομές και μελέτες. Μάλιστα, ψευδώς επικαλείται τη στήριξη των μεγαλύτερων πανεπιστημιακών ιδρυμάτων της χώρας. Η στήριξη αυτή γίνεται από μεμονωμένες περιπτώσεις καθηγητών, οι οποίοι χρηματοδοτούνται, για να διεξάγουν έρευνες. Το ερώτημα που εύλογα γεννάται είναι το κατά πόσο ένας ακαδημαϊκός μπορεί να γνωμοδοτήσει με πλήρη αμεροληψία για τη ΜΠΕ, όταν την ίδια στιγμή γίνεται δέκτης χορηγιών και χρηματοδοτήσεων από την ενδιαφερόμενη εταιρεία. Τα στοιχεία στη ΔΙΑΥΓΕΙΑ είναι αφοπλιστικά για τον πακτωλό χρημάτων που έχει διαθέσει η εταιρεία σε πανεπιστημιακούς όλης της χώρας.
Ο διάλογος που επικαλείται η εταιρεία είναι προσχηματικός και δεν μπορεί να γίνεται μέσω info kiosk, αλλά με ανοιχτές εκδηλώσεις και συμμετοχή της κοινωνίας. Η ΜΠΕ αποτελεί μια διαδικασία μέσω της οποίας η εταιρεία επιχειρεί να νομιμοποιήσει την καταστροφή. Ως Διανομαρχιακή Επιτροπή Ροδόπης Έβρου ενάντια στην εξόρυξη χρυσού καλούμε τους πολίτες και τους φορείς να μείνουν σε εγρήγορση. Η Θράκη δεν είναι οικόπεδο προς εκμετάλλευση, αλλά ο τόπος που ζούμε και θέλουμε να παραδώσουμε καθαρό στα παιδιά μας.
Όχι στον Χρυσό – Ναι στη ζωή και την βιώσιμη και αειφόρο ανάπτυξη
Διανομαρχιακή Επιτροπή Έβρου Ροδόπης Κατά των Χρυσωρυχείων.