Δεν ξεχνάμε τον Παύλο. Δεν αφήνουμε χώρο στον φασισμό
15 & 18 Σεπτέμβρη: Μνήμη, Αντιφασιστικός Αγώνας και Εγρήγορση
Οι μέρες του Σεπτέμβρη κουβαλούν μια βαριά πολιτική μνήμη. Στις 15 Σεπτέμβρη αναμένεται να αποφυλακιστεί ο Ηλίας Κασιδιάρης, καταδικασμένος σε κάθειρξη για τη διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης στην υπόθεση της Χρυσής Αυγής. Τρεις ημέρες αργότερα, στις 18 Σεπτέμβρη, συμπληρώνονται δεκατρία χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι, από τον Γιώργο Ρουπακιά, μέλος της Χρυσής Αυγής.
15 & 18 Σεπτέμβρη: Μνήμη, Αντιφασιστικός Αγώνας και Εγρήγορση
Οι μέρες του Σεπτέμβρη κουβαλούν μια βαριά πολιτική μνήμη. Στις 15 Σεπτέμβρη αναμένεται να αποφυλακιστεί ο Ηλίας Κασιδιάρης, καταδικασμένος σε κάθειρξη για τη διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης στην υπόθεση της Χρυσής Αυγής. Τρεις ημέρες αργότερα, στις 18 Σεπτέμβρη, συμπληρώνονται δεκατρία χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι, από τον Γιώργο Ρουπακιά, μέλος της Χρυσής Αυγής.
Δεν πρόκειται για δύο άσχετες ημερομηνίες. Η μία μας θυμίζει ότι οι φυσικοί και πολιτικοί φορείς του ναζισμού μπορούν να επιστρέφουν στο κοινωνικό και πολιτικό προσκήνιο. Η άλλη μας θυμίζει τι σημαίνει, στην πράξη, να αφήνεται ο φασισμός να οργανώνεται, να στρατολογεί, να τρομοκρατεί και τελικά να δολοφονεί.
Η δολοφονία του Παύλου δεν ήταν ένα «μεμονωμένο περιστατικό». Ήταν η κορύφωση μιας οργανωμένης πολιτικής πρακτικής της Χρυσής Αυγής, η οποία είχε χτίσει μηχανισμούς επίθεσης απέναντι σε μετανάστες, εργάτες, αγωνιστές και αντιφασίστες. Γι’ αυτό και σήμερα δεν αρκεί να θυμόμαστε. Χρειάζεται να καταλαβαίνουμε. Ο φασισμός δεν εμφανίζεται από το πουθενά ούτε γεννιέται απλώς από κάποιους «τρελούς» ή «κακούς» ανθρώπους. Τρέφεται μέσα σε κοινωνίες που παράγουν ανασφάλεια, φτώχεια, αποκλεισμό και αδιέξοδα. Σε μια περίοδο όπου οι εργαζόμενοι βλέπουν τους μισθούς τους να εξανεμίζονται, τη στέγαση να γίνεται προνόμιο, τη δημόσια υγεία και παιδεία να υποβαθμίζονται και την εργασία να γίνεται ολοένα πιο επισφαλής, η ακροδεξιά επιχειρεί να μετατρέψει την κοινωνική οργή σε μίσος απέναντι στον πιο αδύναμο.
Εκεί βρίσκεται και η ταξική ουσία της αντιφασιστικής πάλης. Το κεφάλαιο δεν έχει ανάγκη από έναν συγκεκριμένο φασίστα για να προστατεύσει τα συμφέροντά του. Όμως ο φασισμός μπορεί να λειτουργήσει ως όπλο απέναντι στην οργανωμένη εργατική και κοινωνική αντίσταση: διασπά τους από κάτω, στρέφει τον έναν εργαζόμενο απέναντι στον άλλον, μετατρέπει τον μετανάστη σε αποδιοπομπαίο τράγο, παρουσιάζει τον άνεργο ως «τεμπέλη», τον αγωνιστή ως «εχθρό» και τελικά επιχειρεί να αντικαταστήσει τη συλλογική διεκδίκηση με τον φόβο και την υποταγή. Γι’ αυτό ο αντιφασισμός δεν μπορεί να περιορίζεται σε μια επετειακή καταδίκη της Χρυσής Αυγής. Δεν μπορεί να είναι μόνο ένα σύνθημα κάθε 18 Σεπτέμβρη. Είναι αγώνας καθημερινός και ταξικός: στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές, στα σχολεία και στις σχολές, απέναντι στον ρατσισμό και τον εθνικισμό, απέναντι στην εργοδοτική αυθαιρεσία, απέναντι στην κρατική καταστολή, απέναντι σε κάθε προσπάθεια να συνηθίσουμε την αδικία.
Και εδώ βρίσκεται η βαθύτερη σύνδεση ανάμεσα στις 15 και τις 18 Σεπτέμβρη. Η αποφυλάκιση ενός καταδικασμένου ηγετικού στελέχους της Χρυσής Αυγής δεν σημαίνει ότι ο φασισμός «νίκησε». Σημαίνει όμως ότι η αντιφασιστική εγρήγορση δεν μπορεί να θεωρείται τελειωμένη υπόθεση. Άλλωστε, η ίδια η ιστορία της τελευταίας δεκαετίας έδειξε ότι η Χρυσή Αυγή δεν ήταν απλώς ένα εκλογικό κόμμα, αλλά μια εγκληματική οργάνωση με πραγματικούς μηχανισμούς βίας. Η μνήμη του Παύλου Φύσσα δεν είναι μόνο μνήμη. Είναι ευθύνη. Είναι η υπενθύμιση ότι απέναντι στον φασισμό, τον ρατσισμό και τον ναζισμό δεν χωράει εφησυχασμός. Η απάντηση βρίσκεται στη συλλογικότητα, στην αλληλεγγύη και στην οργάνωση, ώστε ο φόβος και το μίσος να μην γίνουν ξανά κανονικότητα.
Στις 18 Σεπτέμβρη, τιμάμε τη μνήμη του Παύλου Φύσσα και στεκόμαστε απέναντι στον φασισμό και σε κάθε μορφή ρατσισμού και ναζισμού. Συμμετέχουμε μαζικά στην αντιφασιστική συγκέντρωση και στέλνουμε καθαρό μήνυμα ότι οι γειτονιές, οι χώροι δουλειάς, τα σχολεία και οι σχολές δεν είναι χώροι για το μίσος και τη φασιστική βία
Αντιφασιστική Συνέλευση Αλεξανδρούπολης
Η δολοφονία του Παύλου δεν ήταν ένα «μεμονωμένο περιστατικό». Ήταν η κορύφωση μιας οργανωμένης πολιτικής πρακτικής της Χρυσής Αυγής, η οποία είχε χτίσει μηχανισμούς επίθεσης απέναντι σε μετανάστες, εργάτες, αγωνιστές και αντιφασίστες. Γι’ αυτό και σήμερα δεν αρκεί να θυμόμαστε. Χρειάζεται να καταλαβαίνουμε. Ο φασισμός δεν εμφανίζεται από το πουθενά ούτε γεννιέται απλώς από κάποιους «τρελούς» ή «κακούς» ανθρώπους. Τρέφεται μέσα σε κοινωνίες που παράγουν ανασφάλεια, φτώχεια, αποκλεισμό και αδιέξοδα. Σε μια περίοδο όπου οι εργαζόμενοι βλέπουν τους μισθούς τους να εξανεμίζονται, τη στέγαση να γίνεται προνόμιο, τη δημόσια υγεία και παιδεία να υποβαθμίζονται και την εργασία να γίνεται ολοένα πιο επισφαλής, η ακροδεξιά επιχειρεί να μετατρέψει την κοινωνική οργή σε μίσος απέναντι στον πιο αδύναμο.
Εκεί βρίσκεται και η ταξική ουσία της αντιφασιστικής πάλης. Το κεφάλαιο δεν έχει ανάγκη από έναν συγκεκριμένο φασίστα για να προστατεύσει τα συμφέροντά του. Όμως ο φασισμός μπορεί να λειτουργήσει ως όπλο απέναντι στην οργανωμένη εργατική και κοινωνική αντίσταση: διασπά τους από κάτω, στρέφει τον έναν εργαζόμενο απέναντι στον άλλον, μετατρέπει τον μετανάστη σε αποδιοπομπαίο τράγο, παρουσιάζει τον άνεργο ως «τεμπέλη», τον αγωνιστή ως «εχθρό» και τελικά επιχειρεί να αντικαταστήσει τη συλλογική διεκδίκηση με τον φόβο και την υποταγή. Γι’ αυτό ο αντιφασισμός δεν μπορεί να περιορίζεται σε μια επετειακή καταδίκη της Χρυσής Αυγής. Δεν μπορεί να είναι μόνο ένα σύνθημα κάθε 18 Σεπτέμβρη. Είναι αγώνας καθημερινός και ταξικός: στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές, στα σχολεία και στις σχολές, απέναντι στον ρατσισμό και τον εθνικισμό, απέναντι στην εργοδοτική αυθαιρεσία, απέναντι στην κρατική καταστολή, απέναντι σε κάθε προσπάθεια να συνηθίσουμε την αδικία.
Και εδώ βρίσκεται η βαθύτερη σύνδεση ανάμεσα στις 15 και τις 18 Σεπτέμβρη. Η αποφυλάκιση ενός καταδικασμένου ηγετικού στελέχους της Χρυσής Αυγής δεν σημαίνει ότι ο φασισμός «νίκησε». Σημαίνει όμως ότι η αντιφασιστική εγρήγορση δεν μπορεί να θεωρείται τελειωμένη υπόθεση. Άλλωστε, η ίδια η ιστορία της τελευταίας δεκαετίας έδειξε ότι η Χρυσή Αυγή δεν ήταν απλώς ένα εκλογικό κόμμα, αλλά μια εγκληματική οργάνωση με πραγματικούς μηχανισμούς βίας. Η μνήμη του Παύλου Φύσσα δεν είναι μόνο μνήμη. Είναι ευθύνη. Είναι η υπενθύμιση ότι απέναντι στον φασισμό, τον ρατσισμό και τον ναζισμό δεν χωράει εφησυχασμός. Η απάντηση βρίσκεται στη συλλογικότητα, στην αλληλεγγύη και στην οργάνωση, ώστε ο φόβος και το μίσος να μην γίνουν ξανά κανονικότητα.
Στις 18 Σεπτέμβρη, τιμάμε τη μνήμη του Παύλου Φύσσα και στεκόμαστε απέναντι στον φασισμό και σε κάθε μορφή ρατσισμού και ναζισμού. Συμμετέχουμε μαζικά στην αντιφασιστική συγκέντρωση και στέλνουμε καθαρό μήνυμα ότι οι γειτονιές, οι χώροι δουλειάς, τα σχολεία και οι σχολές δεν είναι χώροι για το μίσος και τη φασιστική βία