Καλοτάξιδο

Δυσκολεύτηκα να το πάρω απόφαση…
…Επέμενε όμως το Ελινάκι. Με έσπρωχνε να μπω σε έναν άλλον κόσμο. Που μέχρι τώρα μου άρεζε να τον διαβάζω, να τον σχολιάζω, να τον σκαλίζω, να τον κριτικάρω. Στην απέξω.

Είναι όμως μην το πάρει απόφαση. Ένα σκοτεινό απόγευμα, μου το σκάει… «Ορίστε. Δικό σου. Καλορίζικο, ξεκινάς». Κάπου εκεί καταλαβαίνεις ότι τα πράγματα σοβαρεύουν. Να γράφω ξέρω καλύτερα, θέλω να πιστεύω, από το να καταπιάνομαι με τις νέες τεχνολογίες, ιδιαίτερα σε ότι έχει να κάνει με τις εφαρμογές τους.

Από την άλλη, οι καιροί αλλάζουν, πρέπει να μάθουμε καινούρια πράγματα. Και ετσι , είμαι εδώ… Στην αρχή ενός δύσκολου έτους. Στις δύσκολες ημέρες μας η επικοινωνία παίζει σημαντικό ρόλο. Δεν θέλω (μάλλον δεν μπορώ) να λανσάρομαι σαν «blogger». Δημοσιογραφώ επαγγελματικά εδώ και 11 χρόνια, με το μικρόβιο να υπάρχει από πολύ παλιά. Σε αυτούς τους απαιτητικούς καιρούς, γεννιέται από μόνη της η ανάγκη να απλώνεις τις σκέψεις, τις ιδέες, τα γραπτά σου. Να μοιράζεσαι όσα δεν «χωρούν» στο χαρτί, την «άλλη είδηση» που δεν ανήκει στα γούστα των ελίτ, να κοινωνείς ένα γεγονός, κάτι που πέρασε στα ψιλά των ειδήσεων…

Εγώ και οι φίλοι μου, θα καταγράφουμε την ευχάριστη ή δυσάρεστη είδηση, μικρή ή μεγάλη, ένα άρθρο που αξίζει προσοχής και δεύτερης ανάγνωσης, θα προβάλλει γεγονότα που «χαντακώνονται», θα δίνουν τη δική τους αντισυμβατική ενίοτε νότα στην καθημερινότητα.

Καλό δρόμο λοιπόν…