Της Σωτηρίας Μαραγκοζάκη«Δεν υπάρχει καλή και κακή βία»! Είναι η μόνιμη επωδός, ο αφορισμός της μοδός, το in τσιτάτο που εξαπολύεται με την πρέπουσα σοβαροφάνεια από πρωθυπουργικούς άμβωνες, που αναμασιέται σε παραπαίοντα βήματα μηρυκαζόντων κι ολοένα συρρικνωμένων συγκυβερνώντων, που αναπέμπεται από τηλεοπτικούς μαγικούς αυλούς. Είναι η αγαπημένη καραμέλα των συνδαιτημόνων στην στρογγυλή τράπεζα του λαϊκισμού, των στερημένων από επιχειρήματα πολιτικών ταγών από επιλογή ή γιατί τόσο τους «κόβει», των δημαγωγών, των αμόρφωτων, των ανιστόρητων.
Οι οποίοι προκειμένου να ληφθούν σοβαρά υπόψη από το σύνολο των σκεπτόμενων πολιτών κι όσο ακόμη έχουν το… μαχαίρι και το πεπόνι, δηλαδή την εξουσία ανά χείρας ας φροντίσουν πάραυτα για τα κάτωθι συμφώνως με το αγαπημένο τους ρηθέν ( «Δεν υπάρχει καλή και κακή βία» και το επίσης αμίμητο «καταδικάζουμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται»):
Να προβούν άμεσα στην απάλειψη από το μάθημα της Ιστορίας όλων των κεφαλαίων που αναφέρονται στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Είναι δυνατόν να φιγουράρουν όλοι οι «αιμοσταγείς» π.χ. Κολοκοτρώνης, Παπαφλέσσας, Αθανάσιος Διάκος, Νικηταράς ο τουρκοφάγος (τς τς τς φρίκη!) και άλλοι μη εξαιρετέοι ως εθνικοί ήρωες;
Να σβηστούν δια παντός, διότι ωθούν στη βία, ολόκληρα
τα κεφάλαια που αναφέρονται στην Γαλλική καθώς και στην Αμερικανική Επανάσταση.
Όσο για εκείνα τα «αιμοδιψή τέρατα» όπως ο Δαντόν, ο Ροβεσπιέρος, ο Λίνκολν, ο
Ουάσιγκτον ει δυνατόν να εξοβελιστούν στο πυρ το εξώτερον της παγκόσμιας
Ιστορίας κι ανθρώπου αυτί να μην τους ματακούσει.
Ομοίως να μην ξαναγίνει λόγος σε σχολεία, τηλεοράσεις, ομηγύρεις περί Εθνικής Αντίστασης κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής και να λογοκρίνονται αυστηρά τα αντίστοιχα λογοτεχνικά ή θεατρικά έργα. Για παράδειγμα η «Μαργαρίτα Περδικάρη» του Δημήτρη Χατζή να κοπεί άπαξ και δια παντός. Ομοίως κόπιες ταινιών του παλιού ελληνικού κινηματογράφου που έχουν αντίστοιχο θέμα («Ψηλά τα χέρια Χίτλερ», «Οι Γερμανοί ξανάρχονται», «Το μπλόκο», «Με τη λάμψη στα μάτια» κλπ) να καταστραφούν αλύπητα ώστε να μην προβληθούν ξανά από τηλεοράσεως.
Να απαγορευτεί ο Εθνικός Ύμνος! Δεν είναι δυνατόν να προπαγανδίζεται ανοιχτά η βία με στίχους όπως: « Σε γνωρίζω από την κόψη/ του σπαθιού την τρομερή/ σε γνωρίζω από την όψη/ που με βιά μετρά τη γη» όσο κι αν το «βια» σημαίνει «βιάση», γιατί παρακάτω ρέει ποτάμι το αίμα και πετσοκόβονται κορμιά. Κύριε ελέησον!
Η ελληνική κυβέρνηση να προβεί σε διάβημα διαμαρτυρίας προς την αντίστοιχη γαλλική ώστε ομοίως να απαγορευθεί η ανάκρουση της «Μασσαλιώτιδας», του δικού τους εθνικού ύμνου που επίσης βρίθει βίαιων περιγραφών.
Να απαγορευτούν δια νόμου οι παρελάσεις αρκεί να αναλογιστεί κάποιος ποιες επέτειοι, ποια βίαια γεγονότα τιμώνται δια αυτού του τρόπου: ο πόλεμος του ’40 την 28η Οκτωβρίου και η Επανάσταση του ’21 την 25η Μαρτίου.
Να απαγορευθεί η διδασκαλία των: Διονυσίου Σολωμού, Ρήγα Φεραίου, Μακρυγιάννη, Αριστοτέλη Βαλαωρίτη και λοιπών πολεμοχαρών γραφιάδων. Διότι είναι δυνατόν να διαταράσσει την έννομη τάξη και τον ύπνο του κάθε Homo Harpacticus Neohellenicus ο όποιος Βαλαωρίτης όταν γράφει ( Ο Φωτεινός): «Πάρ' ένα σβώλο, Mήτρο/και διώξ' εκείνα τα σκυλιά, που μου χαλούν το φύτρο…./ Eίναι του Pήγα, δεν κοτώ... Γιά κύτταξ' εκεί πέρα/ να ιδής τί θρως που γίνεται, τί χλαλοή, πατέρα!/ Tί Pήγας, τί Pηγόπουλα! Eίν' ο καινούριος κύρης/ που πλάκωσε με ξένο βιό να γένη νοικοκύρης/ Παληόφραγκοι, που πέφτουνε σαν όρνια στα ψοφίμια/ εκείνοι πάντα κυνηγοί και πάντα εμείς αγρίμια….». Πέραν όλων των άλλων προσβάλλει ανεπανόρθωτα τους αξιότιμους δανειστές μας οπότε cut.
Τέλος, να περάσουν από κόσκινο όλα τα έργα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας ειδικά οι διασωθείσες τραγωδίες. Για παράδειγμα στον «Προμηθέα δεσμώτη» του Αισχύλου δεν επιτρέπεται να φιγουράρει στα πρόσωπα του έργου η Βία, κόρη της Στυγός και του Πάλλαντα πλάι στο Κράτος, παιδί επίσης της Στυγός και του Πάλλαντα, δηλαδή αδερφό της Βίας! Κάτι τέτοιο εκθέτει ανεπανόρθωτα τους εμπνευστές της θεωρίας περί καλής και κακής βίας, τους γιαλαντζή ειρηνόφιλους, τους θεματοφύλακες της έννομης τάξης, τους υπέρμαχους της κρατικής καταστολής. Ε όχι κι έτσι!
Ομοίως να μην ξαναγίνει λόγος σε σχολεία, τηλεοράσεις, ομηγύρεις περί Εθνικής Αντίστασης κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής και να λογοκρίνονται αυστηρά τα αντίστοιχα λογοτεχνικά ή θεατρικά έργα. Για παράδειγμα η «Μαργαρίτα Περδικάρη» του Δημήτρη Χατζή να κοπεί άπαξ και δια παντός. Ομοίως κόπιες ταινιών του παλιού ελληνικού κινηματογράφου που έχουν αντίστοιχο θέμα («Ψηλά τα χέρια Χίτλερ», «Οι Γερμανοί ξανάρχονται», «Το μπλόκο», «Με τη λάμψη στα μάτια» κλπ) να καταστραφούν αλύπητα ώστε να μην προβληθούν ξανά από τηλεοράσεως.
Να απαγορευτεί ο Εθνικός Ύμνος! Δεν είναι δυνατόν να προπαγανδίζεται ανοιχτά η βία με στίχους όπως: « Σε γνωρίζω από την κόψη/ του σπαθιού την τρομερή/ σε γνωρίζω από την όψη/ που με βιά μετρά τη γη» όσο κι αν το «βια» σημαίνει «βιάση», γιατί παρακάτω ρέει ποτάμι το αίμα και πετσοκόβονται κορμιά. Κύριε ελέησον!
Η ελληνική κυβέρνηση να προβεί σε διάβημα διαμαρτυρίας προς την αντίστοιχη γαλλική ώστε ομοίως να απαγορευθεί η ανάκρουση της «Μασσαλιώτιδας», του δικού τους εθνικού ύμνου που επίσης βρίθει βίαιων περιγραφών.
Να απαγορευτούν δια νόμου οι παρελάσεις αρκεί να αναλογιστεί κάποιος ποιες επέτειοι, ποια βίαια γεγονότα τιμώνται δια αυτού του τρόπου: ο πόλεμος του ’40 την 28η Οκτωβρίου και η Επανάσταση του ’21 την 25η Μαρτίου.
Να απαγορευθεί η διδασκαλία των: Διονυσίου Σολωμού, Ρήγα Φεραίου, Μακρυγιάννη, Αριστοτέλη Βαλαωρίτη και λοιπών πολεμοχαρών γραφιάδων. Διότι είναι δυνατόν να διαταράσσει την έννομη τάξη και τον ύπνο του κάθε Homo Harpacticus Neohellenicus ο όποιος Βαλαωρίτης όταν γράφει ( Ο Φωτεινός): «Πάρ' ένα σβώλο, Mήτρο/και διώξ' εκείνα τα σκυλιά, που μου χαλούν το φύτρο…./ Eίναι του Pήγα, δεν κοτώ... Γιά κύτταξ' εκεί πέρα/ να ιδής τί θρως που γίνεται, τί χλαλοή, πατέρα!/ Tί Pήγας, τί Pηγόπουλα! Eίν' ο καινούριος κύρης/ που πλάκωσε με ξένο βιό να γένη νοικοκύρης/ Παληόφραγκοι, που πέφτουνε σαν όρνια στα ψοφίμια/ εκείνοι πάντα κυνηγοί και πάντα εμείς αγρίμια….». Πέραν όλων των άλλων προσβάλλει ανεπανόρθωτα τους αξιότιμους δανειστές μας οπότε cut.
Τέλος, να περάσουν από κόσκινο όλα τα έργα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας ειδικά οι διασωθείσες τραγωδίες. Για παράδειγμα στον «Προμηθέα δεσμώτη» του Αισχύλου δεν επιτρέπεται να φιγουράρει στα πρόσωπα του έργου η Βία, κόρη της Στυγός και του Πάλλαντα πλάι στο Κράτος, παιδί επίσης της Στυγός και του Πάλλαντα, δηλαδή αδερφό της Βίας! Κάτι τέτοιο εκθέτει ανεπανόρθωτα τους εμπνευστές της θεωρίας περί καλής και κακής βίας, τους γιαλαντζή ειρηνόφιλους, τους θεματοφύλακες της έννομης τάξης, τους υπέρμαχους της κρατικής καταστολής. Ε όχι κι έτσι!
(Δημοσιεύεται στην εφημερίδα της Θράκης Η ΓΝΩΜΗ)